Het verhaal van Djurra
Djurra (25) is een van KiKa's enthousiaste jongerenambassadeurs. Ze is 15 jaar als ze de diagnose botkanker krijgt. Haar leven staat op dat moment in het teken van eindexamens en een lange vakantie. Maar in plaats daarvan start een intensieve behandeling. Toch slaagt ze voor haar vmbo-diploma. Nu jaagt ze haar droom achterna om kinderverpleegkundige te worden.
Om anderen te inspireren deelt Djurra haar verhaal.
"Ik ben altijd heel sportief geweest. Deed aan wedstrijdzwemmen en streetdance. Dat ik opeens pijn had aan mijn knie vond ik niet meteen gek." Maar de pijn blijft aanhouden en neemt toe. "Op een gegeven moment deed het zoveel pijn dat ik op mijn tenen moest lopen.” Djurra krijgt een voorgevoel dat er wel eens meer aan de hand kan zijn dan een simpele blessure.
Het nieuws dat alles veranderde
"De huisarts dacht aan een gescheurde meniscus of een ontsteking en stuurde me door naar het ziekenhuis voor foto's", blikt Djurra terug. "We zouden direct de uitslag krijgen, maar werden toch naar huis gestuurd. Toen kreeg ik wel een gek gevoel in mijn buik. Ik heb zelfs nog even gedacht: 'Het zal toch geen kanker zijn?'"
Eenmaal thuis belt de huisarts Djurra's moeder. "Het moment dat zij huilend de tuin in kwam lopen, vergeet ik nooit meer. Ze zei direct: 'Het is niet goed. Ze denken dat er iets kwaadaardigs in je knie zit, kanker'", vertelt Djurra. Ze raakt in paniek. "Ik dacht meteen: dit was het, nu ga ik dood."
Een onzekere tijd
Nog diezelfde middag moet Djurra terug naar het ziekenhuis. Ze heeft nauwelijks tijd om het nieuws te laten landen. "Er startten meteen meerdere onderzoeken, vooral om te kijken of ik uitzaaiingen had. En ondertussen begonnen mijn eindexamens gewoon." Djurra heeft geen uitzaaiingen. "Maar osteosarcoom, een zeldzame en agressieve vorm van botkanker, komt weinig voor. Ik vroeg me constant af: Gaat dit nog goed? Misschien krijg ik toch uitzaaiingen? Moet ik een amputatie ondergaan? Het is echt een heel onzekere tijd." Ondanks dat werkt Djurra hard voor haar eindexamens. Ze wil hoe dan ook haar diploma halen. En dat lukt.
"De opluchting toen ik hoorde dat een amputatie niet nodig was, was enorm”, blikt Djurra terug. Wel moest de tumor operatief verwijderd worden. Ik heb een tumorprothese gekregen. Dat is heel fijn. Ik kan eigenlijk alles, behalve springen en rennen." Na de operatie volgen meer chemobehandelingen. Na acht maanden behandeling is het voorbij. Djurra kan haar leven weer oppakken.
Grote impact op het leven
"Achteraf pas kreeg ik het besef dat ik iets heel heftigs heb meegemaakt", vertelt Djurra. "Ik heb best veel last gehad van paniekaanvallen. En merk dat ik anders in het leven sta dan leeftijdsgenoten. Ik zeg niet snel 'komt wel goed', want dat weten we helemaal niet zeker."
Maar de ziekte heeft Djurra ook veel gebracht. "In het ziekenhuis heb ik gezien hoe mooi het vak verpleegkunde is. Ik ben de opleiding tot verpleegkundige gaan doen en vind mijn werk fantastisch. Ik ben nu zelfs mijn aantekening aan het halen voor kinderverpleegkunde."
"Ik ben nu negen jaar schoon. De kans dat het terugkomt is echt klein. Toch blijft de angst altijd." De behandeling en ziekte blijven altijd onderdeel van haar leven. "Ik heb een grotere kans op hartproblemen, mijn gehoor kan sneller achteruitgaan, net zoals mijn nieren. Daarnaast heb ik een hogere kans op borstkanker."
Inzet voor KiKa
"Mijn ervaringen hebben me gevormd. Ik praat er nog veel over en het is echt onderdeel van mijn leven. Ik vind het daarom extra belangrijk om kinderkanker niet onbesproken te laten."
Als jongerenambassadeur van KiKa gaat Djurra langs middelbare scholen om haar verhaal te delen. Vaak is de aanleiding dat er veel gescholden wordt met kanker. "Ik vind het fijn dat ik mijn verhaal kan delen met scholieren. Ik hoop dat het kinderen helpt om moeilijke onderwerpen met elkaar te blijven bespreken en dat ze twee keer nadenken over waar ze mee schelden."
