Het verhaal van Daley
Als je naar Daley (3) kijkt, zie je een vrolijk mannetje. “Vanaf het moment dat hij wakker is, staat hij aan. Je merkt vaak niet aan hem dat hij ontzettend ziek is.” Daley heeft een kwaadaardige tumor in zijn long. Sinds die diagnose, april 2025, is de toekomst plots onzeker. “We weten niet hoe het gaat lopen.” Johan en Samantha, de ouders van Daley, vertellen zijn verhaal.
"In het voorjaar had Daley plots koorts. Maar ondanks dat was hij even vrolijk als altijd. Hij ging zelfs nog naar de opvang.” De dokter denkt aan een longontsteking. Maar als de koorts drie weken later nog niet over is, doet de huisarts een bloedonderzoek. Diezelfde middag wordt Samantha al gebeld. “Ik schrok enorm. We moesten met spoed naar het ziekenhuis komen. Je weet op dat moment nog niets. Dat is heel moeilijk.”
Je voelt de spanning
“Eenmaal in het ziekenhuis ging het enorm snel”, blikt Johan terug. Op een echo van Daley's longen zien de artsen dat het niet goed is. “Tien minuten daarna werden we al geroepen door de artsen. We voelden de spanning in de kamer hangen. Eigenlijk weet je dan al dat het niet goed is. Maar we hadden nog geen moment aan kanker gedacht.”
De artsen zien een tumor in de long van Daley. “Als je dit nieuws krijgt, besef je nog helemaal niet wat er echt aan de hand is", blikt Samantha terug. Vanuit het Meander ziekenhuis in Amersfoort moet het gezin direct met de ambulance naar het Prinses Máxima Centrum. “Het kwam niet bij ons binnen dat dit een ziekenhuis is voor kinderen met kanker.” Het gezin komt laat in de avond aan. “Die eerste nacht lagen we alleen maar te piekeren. Wat gaat er op ons afkomen? Hoe gaat het lopen? Komt het goed? Het zijn allemaal vragen die je bezighouden, maar waar je nog geen antwoord op hebt.”
Een moeilijke start
De volgende ochtend begint de behandeling van Daley. Johan en Samantha herinneren zich die dag nog goed: "Toen kwam de klap. Je ziet andere kindjes heel ziek zijn en voelt dan pas dat je in een nachtmerrie bent beland.” De tumor van Daley moet zo snel mogelijk slinken. Maar na twee weken blijkt dat de tumor niet reageert op de behandeling.
Een biopsie is nodig om de juiste diagnose te stellen. De arts haalt een klein stukje uit de tumor voor onderzoek Het is een risicovolle ingreep door de locatie van Daley's tumor. Johan en Samantha krijgen de keuze of ze dit willen of niet. “Met deze ingreep konden we Daley verliezen. Zo'n keuze hoor je niet te maken als ouders.” Uiteindelijk geven ze de artsen toestemming om het biopt af te nemen. “De opluchting toen we hoorden dat alles goed was gegaan, was enorm”, blikt Samantha terug. Het nieuwe behandelplan start kort daarna met succes. “De tumor was op de eerste controle al iets kleiner. Dat was heel fijn nieuws!”
Onzekere toekomst
Het blijft onzeker voor het jonge gezin. Iedere week heeft Daley controles om te monitoren hoe het met hem gaat. Daarnaast is de MRI-scan een keer in de drie maanden een zenuwslopend moment. ” We werken toe naar een operatie om de tumor te verwijderen. Elke keer zijn we op van de zenuwen. Je hoopt dat de tumor is geslonken en dat een operatie snel mogelijk is. Maar je weet het gewoon niet. Het is heel onzeker.”
Johan en Samantha hebben veel steun aan elkaar en aan hun fijne omgeving. “Zij staan echt voor ons en Daley klaar in deze moeilijk tijd”, vertelt Johan. Samantha vult hem aan: “En gelukkig doet Daley het heel goed. Dat helpt ons enorm. Hij is op zijn gemak in het ziekenhuis. Rent zelfs met een grote grijns naar het bloedprikken", vertelt ze trots.
Daley ontwikkelt zich ondanks de behandeling gelukkig goed. “Het liefst is hij de hele dag aan het spelen met zijn speelgoed gereedschap. We zien hem wel timmerman worden.” Maar vertelt Johan: “We weten niet hoe de toekomst eruitziet. Daar zijn we ook niet te veel mee bezig. We kijken uit naar het moment dat hij weer beter is. Meer wensen we niet.”
