Al van jongs af aan zit Aaron op voetbal. Hij is er gek op, net als zijn twee jongere broertjes. “Aaron is altijd actief in het veld. Maar tijdens een toernooi eind 2024, zag ik hem amper rennen. Dat was gek en paste niet bij hem. Ik dacht nog: ‘doe niet zo lui Aaron.’”
Zo erg zal het niet zijn
Toch vertrouwen zijn ouders het niet helemaal: “De twee weken voor het toernooi was hij ook niet helemaal fit. Hij had weinig eetlust, een gekke kleur in zijn gezicht en was moe.”
“We dachten dat het Pfeiffer zou zijn.” De huisarts stuurt Aaron door voor een bloedtest en een echo. “Een uur na de onderzoeken werd ik al gebeld.” Aaron moet met spoed naar het ziekenhuis. Svetlana blikt terug: “Dan schrik je wel even, maar nog steeds dacht ik zo erg zal het niet zijn. We zijn waarschijnlijk zo weer thuis.”
Vermoeden van leukemie
Het tegendeel blijkt waar: de kinderarts vertelt dat ze leukemie vermoeden. “Op dat moment brak mijn man in tranen uit, ook Aaron moest huilen. Hij vroeg; ‘ga ik dood mama?’” Svetlana houdt zich groot voor Aaron en stelt hem gerust: “Natuurlijk was ik ook bang. Maar ik vertelde hem: ‘Schat we gaan naar een heel goed ziekenhuis met de allerbeste artsen. Daar hebben ze al heel veel kinderen geholpen en ze gaan jou ook beter maken.’”
Aaron en zijn vader blijven die nacht in het plaatselijke ziekenhuis. De volgende ochtend wordt hij overgebracht naar Utrecht. “Die ochtend werd ik wakker en appte mijn man: ik hoopte dat ik wakker zou worden en dat dit allemaal een nachtmerrie was. Maar helaas is het onze realiteit.”
Immunotherapie en een stamceltransplantatie
“Vanaf moment één hebben we veel vertrouwen gehad in de artsen. Dat gaf veel rust.” Aaron valt in de hoog-risicogroep door een zeldzame chromosoomafwijking. De artsen besluiten immunotherapie te geven. “Maar die sloeg helaas niet goed aan”, vertelt Svetlana. Een tweede behandeling doet ook niet zijn werk. “Dan zakt de grond natuurlijk onder je voeten vandaan. Komt dit goed?”
Gelukkig hebben artsen een plan B klaarliggen, een stamceltransplantatie. “Dat is een hele pittige behandeling. Bijna twee maanden lag hij in het ziekenhuis, terwijl vriendjes lekker zomervakantie hadden.” De stamceltransplantatie verloopt succesvol.
“We zijn nu 8 maanden verder en het gaat heel goed met Aaron. De leukemie is niet zichtbaar. Natuurlijk blijven we alert. Maar we zijn positief en pakken ons leven weer op.” Aaron gaat zelfs weer naar school en traint mee met zijn voetbalteam.
In actie tijdens GYMRACE voor KiKa
“We zijn heel dankbaar voor al het onderzoek wat al is gedaan naar kinderkanker. Hierdoor kon Aaron zo goed geholpen worden”, vertelt Svetlana. Tijdens de behandeling doet Aaron ook mee aan verschillende studies. “We hopen dat hij hiermee andere kinderen in de toekomst kan helpen. Maar we steunen het onderzoek ook financieel!” Svetlana en haar schoonzus Arda doen mee met GYMRACE voor KiKa. Een sportieve uitdaging waarbij kracht en conditie oefeningen elkaar afwisselen. “We houden van een uitdaging én zetten ons in voor betere kansen voor kinderen als Aaron.”
