Toen ik 12 was kreeg voor de eerste keer kanker. De artsen vertelden mij dat ik een tumor in mijn been had. Ik begreep dat niet goed, mijn ouders moesten uiteindelijk vertellen dat het om kanker ging. Ik weet van die eerste periode niet alles meer. Ik lag aan de morfinepomp en had verschrikkelijk veel pijn. De artsen maakten een behandelplan met chemotherapie en een beenbesparende operatie. Maar na zes kuren bleek de tumor niet kleiner te worden. Mijn been moest geamputeerd worden. Dat weigerde ik. Ik was 12 jaar en wilde blijven sporten. Ik wilde er normaal uitzien. Thuis zei ik dat ik nog liever doodging dan dat ik een been zou missen. Want wat is het leven met één been?
We kozen voor een experimentele behandeling om mijn been te behouden. Dat jaar was misschien wel het zwaarste uit mijn leven. Ik kreeg botontstekingen en heb liggen gillen van de pijn. Achteraf klinkt dat heftig, maar ik heb er wel twee benen aan overgehouden. Dat vond ik toen iedere pijn waard.
Toch kwam de kanker terug. Toen ik 15 was kreeg ik opnieuw te horen dat mijn been geamputeerd moest worden. We vroegen verschillende second opinions aan maar overal kregen we hetzelfde advies. Uiteindelijk gingen we voor de operatie. Ik vertelde mijn ouders dat ik maar één jaar wilde proberen of het leven met één been wat waard was.
Tijdens mijn revalidatie moest ik leren lopen op krukken, maar in de gang van het ziekenhuis hing geen leuning aan de muur om mee te oefenen. De architect had gekozen voor een mooie open ruimte. Ik dacht alleen maar: dit moet toch vooral praktisch zijn? Waarom wordt daar niet over nagedacht? Dat gevoel van onrecht is nooit meer weggegaan.
Na mijn revalidatie ging ik naar een kamp voor kinderen met kanker. Daar zag ik andere kinderen met één been skiën en mountainbiken. Dat gaf mij enorm veel inspiratie. Ik dacht: als zij dit kunnen, wat kan ik dan nog meer?
In 2007 kreeg ik opnieuw slecht nieuws. Er zat een uitzaaiing in mijn long. De artsen vertelden dat ze mij niet meer beter konden maken. Ik kon mijn leven nog iets rekken door een stukje long te laten verwijderen. Het nieuws vertelde ik zelf aan mijn klas. Uiteindelijk heb ik klasgenootjes moeten troosten op de gang. Voor mij voelde het bijna als normaal, heel mijn leven was ik al bezig met de dood.
Ik leefde toen van scan naar scan. En tot ieders verbazing bleven de scans goed. Ergens was het bijna een teleurstelling. Je bent zo aan het toeleven naar dat moment dat je doodgaat, dat het bijna gek is dat je dat niet gaat.
Ik haalde mijn diploma, studeerde bestuurskunde en ging werken als adviseur voor een burgemeester. Inmiddels ben ik fractievoorzitter van mijn lokale partij in Oss. Iedere dag probeer ik iets te veranderen aan het systeem waar ik als kind zelf tegenaan liep. Ik vind dat we in een samenleving naar elkaar om moeten kijken en voor elkaar moeten zorgen. Daar zet ik mij voor in.
Mijn allergrootste droom is op een andere manier uitgekomen. Ik wilde altijd graag vader worden. Ik droomde van een gezin aan de keukentafel. Door alle chemotherapie was de kans klein dat dat zou lukken. Toch ontmoette ik mijn vrouw, we trouwden en kregen samen drie gezonde kinderen. Ik ben ontzettend dankbaar dat dit toch gelukt is. Nu ik vader ben vind ik het nog belangrijker om de wereld een stukje mooier door te geven dan dat ik zelf heb gekregen.
Ik zie mezelf niet als ex-kankerpatiënt. Ik ben gewoon Bas.
Tegen de jongen van 11 jaar zou ik willen zeggen: het leven met één been is zo slecht nog niet.
